บทที่ 5 สุดท้ายก็อด

บทที่ 4

สุดท้ายก็อด

เช้าวันต่อมา

เมื่อนาฬิกาปลุกในยามเช้า ก็ได้เวลาที่เธอต้องทำตามสัญญาทาส ต้องทำความสะอาดและทำอาหารยามเช้าไว้ให้ซาตานหนุ่ม เพราะไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่

หญิงสาวต้องตื่นมาทำอาหารเช้าให้เขาตั้งแต่เช้าตรู่ หล่อนเลือกทำอาหารเช้าสไตล์อเมริกันให้กับเขาอย่างเรียบง่าย

ก่อนจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปทำงาน ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ทานอะไรเลย เพราะว่ารีบมากจนไม่มีเวลาทาน หญิงสาวจึงตั้งใจจะไปทานตอนพักเที่ยงทีเดียว

เรียกได้ว่าชีวิตเร่งรีบจนไม่มีเวลาทานอาหารเช้า

“พวกคนรวยนี่ดีจัง มีเวลากิน เรียน เที่ยว ได้เต็มที่ แตกต่างจากฉันเลย” ว่าแล้วก็มองไปที่โต๊ะทานอาหาร ซึ่งมีอาหารหน้าตาน่ารับประทานที่เธอทำไว้ให้เจ้าหนี้

แต่หล่อนก็ไม่มีเวลามากพอที่จะทำมันทานเอง มีแต่จะต้องรีบไปทำงานเท่านั้น และค่อยหาเวลากิน

แม้จะนึกอิจฉาคนรวยอยู่เล็กๆ แต่เมื่อคิดได้ว่าตนเองคงทำบุญมาน้อยในชาตินี้เลยเกิดมาจน เธอก็ได้แต่ปลงและตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินต่อไป

แต่พอนึกถึงเรื่องที่ต้องใช้หนี้ด้วยร่างกาย และคืนนี้ก็คงจะหนีไม่พ้น มันก็ทำเอาหล่อนรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอีกครั้ง

ทางด้านจัสติน

“พี่จัสตินคะ อย่าเพิ่งไปเลยนะ นอนด้วยกันอีกสักหน่อยสิ” แม่สาวรัสเซียอกตูมลีลาเร่าร้อนยังคงออดอ้อนเขา

“เมื่อคืนยังสนุกไม่พอรึไง ฉันจะกลับแล้ว” พูดในขณะที่กำลังใส่เสื้อผ้า

กับผู้หญิงพวกนี้เขาไม่เคยแคร์อยู่แล้วว่าพวกหล่อนจะรู้สึกอย่างไร เพราะเขาเองก็ไม่ได้บังคับให้พวกเธอมานอนด้วย

ทุกคนรวมถึงสาวสวยรายนี้ก็พร้อมใจเข้ามาหาเขากันทั้งนั้น ตัวเขาเองยังไม่เคยบังคับหรือใช้เงินฟาดหัวให้ใครมานอนด้วยเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นต่อให้ผู้หญิงพวกนี้กรีดร้องแทบตาย

เขาก็ไม่สนใจ!

“ทำยังไงหนูถึงจะได้นอนกับพี่อีกคะ”

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะต่อให้ทำก็ไม่ได้นอน ฉันไม่ชอบนอนกับใครซ้ำสอง เธอก็น่าจะรู้ ต่อให้เด็ด ให้สวยขนาดไหน ฉันก็ไม่ซ้ำ ไปล่ะ!”

เป็นคำพูดธรรมดาที่พูดได้เชือดเฉือนจิตใจฝ่ายหญิงเป็นที่สุด พี่จัสตินใจร้ายมากกว่าที่คนเขาลือกันเสียอีก เขาไม่สน ไม่แคร์ และเดินออกไปหน้าตาเฉย

“กรี๊ด! ไอ้คนบ้า!”

“โอ้ย... หนวกหูจริง”

ถึงกับต้องใช้นิ้วอุดหู เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านในห้อง แม้จะเคยโดนผู้หญิงกรี๊ดไล่หลังมาแล้วหลายครั้ง แต่เขาก็ยังคงไม่ชินอยู่ดี

เพราะผู้หญิงที่เขานอนด้วยส่วนใหญ่พวกเธอมักจะไม่ยอมจบแค่ครั้งเดียว ทั้งที่ก่อนจะนอนด้วยกันก็ตกลงกันแล้วว่าจะจบกันแค่คืนเดียว แต่ทว่ามีไม่กี่รายเท่านั้นที่จบแค่คืนเดียวและครั้งเดียว

พวกหล่อนมักจะมาตามตื้อเขาทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เพราะความเฉยชาและเด็ดขาดของชายหนุ่มล้วนๆ พวกหล่อนจึงค่อยๆ พากันถอดใจ และหายเงียบกันไปเอง

ชายหนุ่มกลับมาที่หอพักสุดหรู เมื่อคืนเขาเล่นสนุกกับแม่สาวรัสเซียที่ตอนนี้ยังจำชื่อหล่อนไม่ได้ว่าชื่ออะไร เพราะเจ้าตัวไม่ได้สนใจจะถามอยู่แล้วว่าแต่ละคนชื่ออะไร จะจำได้แค่คนที่มาตื้อบ่อยๆ ก็เท่านั้น

อารมณ์ปรารถนาที่สาวน้อยเจนนี่หรือจิรัชญาเป็นคนสร้างมันรุนแรงมาก จนเขาต้องหาที่ระบายโดยด่วน และโชคดีที่ชื่อเสียงเรียงนามและภาพลักษณ์ รวมถึงข่าวลือเรื่องความเร่าร้อนของเจ้าตัวมันแพร่หลายมากในบรรดาสาวๆ นักรัก

ดังนั้นพอย่างกายเข้าไปในสถานบันเทิงไม่ถึงสิบกว่านาที แม่สาวรัสเซียทรงโตนั่นก็เข้ามาชวนชายหนุ่มไปลั้ลล้าด้วย และเขาก็ตอบรับด้วยความเร่าร้อน

แต่ที่หน้าแปลกก็คือระหว่างที่มีอะไรกับสาวคนนั้น เจ้าตัวดันคิดถึงแต่จิรัชญาตลอด นึกถึงตอนที่สัมผัสตัวหล่อนจนทำให้อารมณ์ลุกโชน

มันแปลกซะจริงๆ เขาไม่เคยมีอารมณ์ปรารถนากับใครมากมายขนาดนี้เลย มากในขณะที่ว่ากำลังร่วมรักกับสาวอื่นอยู่แท้ๆ แต่กลับคิดถึงแต่หญิงสาวผู้ปลุกเร้าอารมณ์คนนี้ เรียกได้ว่าที่เร่าร้อนมาทั้งคืนก็เพราะหล่อน

‘ยัยนี่เสน่ห์แรงชะมัด คืนนี้ฉันจะกินหล่อนให้ได้ เธอไม่รอดแน่’ คิดในใจก่อนจะกดรหัสเข้าห้อง

พอเดินเข้ามาถึง สิ่งที่ชายหนุ่มคิดถึงเป็นอย่างแรกนั่นก็คืออาหารเช้า ก่อนจะออกไปตนได้สั่งให้หญิงสาวทำอาหารเช้าไว้ ซึ่งก็ปรากฏว่าหล่อนทำจริงๆ อาหารเช้าหน้าตาน่าทานถูกวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับกระดาษที่เขียนว่า...

‘ฉันไม่รู้ว่าจะถูกใจคุณมั้ย แต่ถ้าคุณชอบหรือไม่ชอบอะไร ก็บอกฉันได้นะคะ ทีหลังฉันจะได้ทำตามที่คุณชอบทาน’ (เจนนี่)

เขาวางกระดาษแผ่นนั้นด้วยรอยยิ้ม และพอยิ่งเห็นอาหารหน้าตาน่าทานนี่ก็ยิ่งรู้สึกดี

“ใช้ได้นี่”

ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อรสชาติอาหารที่ทานเข้าไปมันดีมาก ทั้งที่หล่อนเป็นคนต่างประเทศ แต่ก็ทำอาหารอเมริกันได้น่าทานและรสชาติก็ดีมาก เห็นทีถ้าเธอกลับมา เขาคงต้องเอ่ยชมสักนิดแล้ว

ในขณะที่จัสตินกำลังสนุกอยู่กับวันหยุด อีกด้านหนึ่งจิร้ชญาก็กำลังยุ่งอยู่กับการทำงาน

ลูกค้าร้านนี้แน่นทุกวัน แน่นจนถึงขั้นพนักงานแทบจะไม่มีเวลานั่งพักเลยด้วยซ้ำ ทางจิรัชญาเหนื่อยก็จริงแต่ก็ไม่เคยท้อเพราะหล่อนกำลังสนุกอยู่กับการทำเพื่อครอบครัวที่รัก พอคิดว่าทำงานหนักแต่อีกไม่นานก็ได้รับเงิน หญิงสาวก็มีความสุขสุดๆ แล้ว

“เจนนี่จ้า ช่วยรินน้ำร้อนใส่เหยือกกาแฟหน่อย” พนักงานสาวอีกคนที่กำลังยุ่งเอ่ยขอความช่วยเหลือ

“ค่ะๆ”

เพราะความรีบจึงทำน้ำร้อนรดลงมาที่ปลายนิ้วของเธอ

“อุ๊ย!”

“เจ็บมั้ยเจนนี่ พี่ขอโทษนะ เอามานี่มา”

“ไม่เป็นอะไรค่ะ เสร็จแล้ว”

โชคดีที่หล่อนไม่เผลอทำเหยือกกาแฟตก เพราะมิฉะนั้นก็จะต้องทำใหม่ และลูกค้าที่กำลังรอยู่อาจจะอารมณ์เสีย

“ขอบใจมากนะเจนนี่” ว่าแล้วสาวเสริฟ์คนนั้นก็รีบวิ่งแจ้นออกไป

ทางจิรัชญาเองถึงจะเจ็บแต่ก็ต้องฝืนทน และรีบนำของไปเสริฟ์ให้เรียบร้อยเสียก่อน

ตอนนี้เธอยุ่งมาก จนไม่มีเวลามาดูแผลตัวเอง

ทางด้านจัสติน

“ยัยนั่นทำอะไรอยู่นะ สี่ทุ่มแล้วยังไม่กลับมาอีก” ว่าแล้วก็นั่งมองนาฬิกา เขาตั้งใจจะจัดหนักกับหล่อนแท้ๆ แต่เจ้าตัวกลับยังไม่กลับมา

‘จะโทรไปตามดีมั้ย’

คิดแล้วก็มองไปที่มือถือ ก่อนจะกดโทรหาเธอ

ไม่ได้เป็นห่วงอะไรสักนิด แต่เขากำลังรอที่จะได้กินเธอต่างหาก และก็อาบน้ำจนตัวหอมสุดๆ เพื่อรอคนที่เป็นทั้งคนใช้และนางบำเรอ

ตู๊ดๆ

ติ๊ด!

‘ฮัลโหลค่ะ’

“อยู่ไหนแล้ว ทำไมยังไม่กลับ” พูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

‘เพิ่งปิดร้านเสร็จค่ะ กำลังจะกลับแล้ว’

“เร็วๆ ฉันหิว รู้มั้ยว่าการทำให้เจ้านายหิวมันน่ากลัวขนาดไหน รีบๆ กลับมาได้แล้ว อย่าไปถเลถไลที่ไหนล่ะ ถ้าช้ากว่ายี่สิบนาที เธอโดนแน่”

‘ค่ะๆ’

ยกยิ้มขึ้นเมื่อขู่เธอสำเร็จ ที่เหลือเขาก็แค่รอให้ของหวานมาเข้าปากเท่านั้น

ทางด้านจิรัชญา

“ค่อยเอาน้ำแข็งที่ห้องเขาประคบก็แล้วกัน อยากเร่งนัก”

หล่อนกะว่าจะเดินไปซื้อแผ่นประคบเย็น แต่พอเห็นว่าเขาเร่งขนาดนี้ เห็นทีจะต้องกลับไปรักษาแผลที่คอนโดแทน

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับร่างบางของหล่อน

“มาแล้วเหรอ ไปอาบน้ำและมานอนกับฉันเร็วๆ”

“ห๊า!”

ตกใจมากเมื่อได้ยินดังนั้น หล่อนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว คิดว่าพอกลับมานี่ก็จะทำการบ้าน แล้วก็นอนพักผ่อน แต่พอได้ยินดังนั้นก็ทำเอาแทบล้มทั้งยืน

“อ้อ... แต่จะไม่อาบก็ได้นะ”

เขาเก็บกดตั้งแต่เมื่อคืนกะว่าจะชำระวันนี้ ดังนั้นคนหื่นจึงตั้งใจจะเข้ามาหาหญิงสาวเต็มกำลัง ก่อนที่จะฉุดกระชากและคว้ามือเธอขึ้นมา

“โอ๊ย! ...ฮึก”

น้ำตาไหลออกมาเพราะความกลัวและความเจ็บ เขาบีบเข้าที่มือของเธอโดยไม่รู้ตัว

มือที่แดงและเจ็บมาก ทั้งเจ็บและกลัว พอได้ยินว่าเขาตั้งใจจะทำไม่ดีไม่ร้ายกับตน พร้อมทั้งยังโดนบีบแผลอย่างแรง น้ำตาหล่อนจึงร่วงออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อะไรกัน! ร้องไห้อีกแล้ว! คราวนี้เป็นอะไรอีก! ”